נעה ארד יאירי, פסלת וציירת פיגורטיבית מציגה בתערוכה "גבול הדימוי" סדרת פסלים המדמים את פעולת הזמן והפירוק, ומשאירים שרידים מכוונים המאפשרים להתבונן בו־זמנית בדמות הנשית, בחלל הנעדר שבתוכה, ובפעולת היצירה עצמה. התבוננות המתאפשרת כתוצאה מתהליך עבודה עם יציקות חלקיות של גבס פולימרי אל תוך תבנית של פסל שלם. אלו יציקות של מעטפת חומר דקה, תוך ויתור על החלקים שאינם הכרחיים לדימוי.
המוצגים מהדהדים ממצאים ארכיאולוגיים של אמנות עתיקה, כפרגמנטים המזמינים את הצופה להשלים בדמיונו את השלם האבוד. אולם בניגוד לפרקטיקה הארכיאולוגית של חשיפה ושחזור מתוך שריד, כאן פעולת הפירוק אינה תולדה של הזמן אלא בחירה מודעת של האמנית. היא מקדימה לבצע בגוף את פעולת השחיקה שהזמן מחולל בו, ומותירה ממנו נוכחות חלקית ומכוונת. קליפה המעידה על השלם שנעדר ממנה, בדומה לנשל הנושא את זיכרון הגוף שאיכלס אותו.
הדימוי הנשי הקליפתי נוכח בשני ממדים – קעור וקמור. מצד אחד הצד ה"יפה", המטופל, ומצד שני החומרי והגס. אלה מאפשרים הצצה למבנה הפסל השלם של האמנית וחושפים את קרביי העבודה, את השבריריות ואת פעולת היצירה עצמה.
רוב הדמויות נוגעות בבטנן כמו מחפשות או בוחנות שם דבר מה. מחווה המוליכה את מבטו של הצופה אל הקעור והקמור, אל האין והיש. בטן הגוף הנשי מהדהד לרחם כביטוי של פוריות. אל נוכחות ממשית, עתידית או מדומיינת של הכלה של גוף נוסף, באמצעותו האמנית מתייחסת למערכת היחסים האינטימית, ולעיתים הביקורתית, בין האישה לבין גופה כסימן להמשכיות ולגוף כשלם.
בעבודות מתקיים מתח מתמשך בין דימוי מזוהה- הפיגורטיבי, לזיכרון- האבסטרקטי. רעיון זה בא לידי ביטוי בטכניקה בה פועלת נעה ארד יאירי. יציקות של גוף חלקי וקצוות של סיבי זכוכית חשופים, כך שהדמות המוכרת מתקיימת לצד חשיפת המבנה והחומר שמרכיבים אותה. פיסול זה מבקש להישאר פתוח ופגיע, מודע לחסרונו, ומעלה שאלה רחבה יותר על גבולות הגוף, על מה נחשב שלם, ועל מה ממשיך להתקיים דווקא מתוך החוסר.
בתערוכה מוצגת עבודת וידאו, "מקור העולם" (01:05 ד'), תקריב של בריכת גאות זעירה שבתוכה כלוא צדף. תנועת המים סביבו מניעה אותו, נמשכת אליו ומחייה אותו תנועתית. בחלל אינטימי זה, קלילות הצדף שנסחף ומתהפך במים, משלימה את הפסלים הקפואים, ומעניקה להם נשימה ותנועתיות, והופכת את הדימוי הגופני ממסה דוממת לנוכחות חיה ומרחפת.
על החומר והתהליך
הפסלים המוצגים בתערוכה עשויים מגבס פולימרי וסיבי זכוכית. הגבס הפולימרי מורכב מאבקת גבס מינרלי איכותי (גבס אלפא) ומקשה פולימרי אקרילי, המחליף את השימוש במים בתהליך העבודה. הפולימר הוא מרכיב עיקרי במוצרי פלסטיק רבים. סיבי הזכוכית, המשולבים ביציקה, מתרככים ונטמעים בתוך החומר ומחזקים את הפסל. טכניקה זו החליפה עבורי את העבודה עם פוליאסטר, חומר רעיל ומסוכן יותר לעבודה.
את היציקות אני צובעת בשטיפה של צבע אקרילי, ומיד מסירה אותו מן האזורים הבולטים, כך שהצבע נותר בעיקר בשקעים ובקפלי החומר.
בגוף עבודות זה אני מתייחסת אל התבנית כהצעה פתוחה ולא כתכתיב ידוע מראש. כל פסל מתפתח באופן שונה מתוך אותו דימוי ראשוני, ולכן אין שני פסלים זהים. במהלך העבודה אני יוצקת את הגבס הפולימרי רק לחלק מן התבנית, מניחה חתיכות של סיבי זכוכית ומכסה אותן בשכבות נוספות של חומר באמצעות מברשת. הקצוות נותרים לעיתים חשופים או בלתי מעובדים. תוך כדי התהליך אני מחליטה היכן אפשר לוותר על החומר ולהשאיר מרווח, המאפשר למבט של הצופה להשלים את הדימוי
נעה ארד יאירי היא פסלת וציירת פיגורטיבית המתגוררת ועובדת בירושלים. בוגרת המחלקה לתקשורת חזותית, המרכז האקדמי ויצ״ו, חיפה. (1988). נעה הציגה בתערוכות יחיד בארץ ובעולם ביניהן: גלריה אוסטווינסקה (Galerija Ostavinska) בבלגרד (2022) ובית האמנים בתל אביב (2021-2022); בנוסף השתתפה בתערוכות קבוצתיות בארץ ובעולם ביניהן: המפעל, ירושלים (2026); מעמותה בית הנסן, ירושלים (2026); המוזיאון היהודי (Jewish Museum), וינה (2025); מוזיאון ארצות המקרא, ירושלים (2023-2024).
הגלריה הקטנה
אוצרות: רעות רבוח ושלי שביט
פתיחה: שבת, 2.5.2026, 11:00
שיח גלריה: שישי, 5.6.2026, 11:30
נעילה: שבת, 13.6.2026, 14:00
עיתונות:
"דרורה דומיני, דינה בליך ונעה ארד יאירי בבית בנימיני", פורטפוליו
תערוכות מומלצות: 14.5 עד 20.5, איתמר זהר, הארץ
حدّ الصورة | نوعا أراد يائيري
القَيِّمَتان: ريعوت ربوح وشيلي شڤيط
نوعا أراد يائيري، هي نحاتة ورسّامة تشخيصية، تعرض في معرض "حدّ الصورة" سلسلة من المنحوتات التي تحاكي فعل الزمن والتفكيك، وتترك بقايا مقصودة تتيح التأمل في آنٍ واحد في الجسد الأنثوي، وفي الفراغ الغائب داخله، وفي فعل الإبداع ذاته. يُتاح هذا التأمل بفضل سيرورة عمل تعتمد على صب جزئي من الجصّ البوليمري داخل قالب لمنحوتة كاملة. هذه هي صبّات لقشرة مادة رقيقة، مع التخلّي عن الأجزاء غير الضرورية لتكوين الصورة.
تردد المعروضات أصداء قطع أثرية من فنون قديمة، كشظايا تدعو المشاهد إلى استخدام خلايلة لإكمال الكلّ المفقود. لكن على عكس الممارسة الأثرية التي تقوم على الكشف وإعادة البناء اعتمادًا على المخلفات، فإن فعل التفكيك هنا ليس نتيجة الزمن، بل اختيار واعٍ للفنّانة. فهي تُسارع مسبقًا إلى تنفيذ فعل التآكل في الجسد الذي يخلّفه الزمن، وتُبقي منه حضورًا جزئيًا ومقصودًا. قشرة تشهد على الكلّ الغائب عنها، أشبه بجلدٍ منسلخ يحمل ذاكرة الجسد الذي كان يسكنه.
الصورة النسائية القشرية حاضرة في بُعدين: مقعّر ومحدّب. من جهة، الجانب "الجميل" المصقول، ومن جهة أخرى الجانب المادي والخشن. يتيح هذا التباين نظرة خاطفة على بنية تمثاز الفنّانة الكامل، ويكشف أحشاء العمل، هشاشته، وفعل الإبداع ذاته.
معظم الشخصيات تلمس بطونها كأنها تبحث أو تفحص شيئًا ما هناك. إيماءة تقود نظر المشاهد إلى المقعّر والمحدّب، إلى العدم والوجود. بطن الجسد الأنثوي يردد صدى الرحم كتعبير عن الخصوبة؛ إلى حضور فعلي أو مستقبلي أو متخيَّل لاحتواء جسد آخر، ومن خلاله تشير الفنّانة إلى العلاقة الحميمة، وأحيانًا النقدية، بين المرأة وجسدها، كعلامة على الاستمرارية وعلى الجسد بوصفه كُلًّا متكاملًا.
ثمّة توتر مستمر في الأعمال بين صورة مُتعرَّف عليها – تشخيصية – وبين ذاكرة تجريدية. تتجلّى هذه الفكرة في التقنية التي تعمل بها نوعا أراد يائيري: قوالب لجسد جزئي مع أطراف مكشوفة من ألياف زجاجية، بحيث تتواجد الصورة المألوفة إلى جانب كشف البنية والمواد التي تُكوِّنها. يسعى هذا النحت يسعى إلى البقاء مفتوحًا وعرضة للأذية، واعيًا لنقصه، ويطرح سؤالًا أوسع حول حدود الجسد: ما الذي يُعدّ كاملًا؟ وما الذي يستمر في الوجود من خلال النقص بالذات.
كما يُعرض عمل فيديو بعنوان "أصل العالم" (1:05 دقيقة)، وهو لقطة مقرّبة لبركة مدّ صغيرة وفي داخلها صدفة عالقة. حركة الماء من حولها تحرّكها، تنجذب إليها وتمنحها حياةً حركية. في هذا الفضاء الحميمي، تكمل خفّة الصدفة، التي تنجرف وتنقلب في الماء، المنحوتات الجامدة، وتمنحها روحًا وحركة، محوِّلة الصورة الجسدية من كتلة ساكنة إلى حضور حيّ ومحلّق.
نوعا أراد يائيري هي نحاتة ورسّامة تشخيصية تعيش وتعمل في القدس. خريجة قسم الاتصال البصري في المركز الأكاديمي ڤيتسو، حيفا (1988). عرضت أعمالها في معارض فردية في البلاد والعالم، من بينها: جاليري أوستاڤينسكا في بلغراد (2022)، بيت الفنّانين في تل أبيب (2021–2022). كما شاركت في معارض جماعية في البلاد والعالم، منها: همفعال، القدس (2026)؛ معموتا بيت هنسن، القدس (2026)؛ المتحف اليهودي في فيينا (2025)؛ متحف بلدان الكتاب المقدس، المقدس (2023-2024).
