מלגת 'סטודיו ראשון' מזמינה בוגרות ובוגרי אקדמיות ותוכניות ללימודי תעודה בישראל לשנת התמחות בבית בנימיני ומזמנת הרפתקה מקצועית, אנושית וחומרית.
שנת המלגה מאפשרת התמחות והבנה מעמיקה של העבודה בחומר קרמי, מחקר טכנולוגי, ניהול סטודיו ועוד. החשיפה לתערוכות, לספרייה ולתוכנית העיונית כמו גם המפגש עם מרצות ומרצי בית הספר ואורחי תוכנית 'שהות אמן' בבית בנימיני מאפשרת התבוננות ולמידה מעמיקה של אופני הוראה שונים ובחינה של מהלכי חשיבה ויצירה של אומניות ואומנים פעילים בתחום. שנת המלגה שהסתיימה הייתה עשירה ופורייה, בוגרות המלגה היו חלק בלתי נפרד מצוות בית בנימיני, תרמו לאיכות ההוראה והשהות בבית הספר והמרכז, לימדו, הצטרפו להקמת תערוכות ויצרו גוף עבודות עשיר ומרתק. התערוכה מסכמת את שנת הפעילות ומסמנת את תחילתה של דרך מקצועית חדשה.
יסמין ונרסבוש – חלקים שלמים
העבודה בוחנת את תפקיד המדף לא כאמצעי תצוגה פסיבי, אלא כחלק בלתי נפרד מהיצירה. כלי הגשה שימושיים שנעשו בנפרד על האבניים, מונחים זה מעל זה על מדפי התצוגה, בין הכלים רווחים מדודים, אך כשהם נצפים יחד, העין מרכיבה דימוי כד שלם. ללא המדפים, הדימוי השלם לא היה נוצר.
הטיפול הצבעוני בפני השטח מחבר את הכלים ליחידה אחת דרך פלטה צבעונית משותפת. כל כלי מקבל ציור וזיגוג ייחודיים משלו, המדגישים את עצמאותו ואת זהותו. עם זאת, אלמנטים ציוריים מסוימים, כמו הפסים, ממשיכים מחלק אחד לאחר, ומרמזים על החיבור ביניהם. כך יוצרת הצבעוניות חיבור וגם הפרדה: היא מסמנת שהכלים שייכים לאותו מכלול, אבל גם מדגישה את המרווחים ואת העצמאות של כל חלק בנפרד.
העבודה נעה בין שימושיות לבין אמנות. כל כלי שומר על הפוטנציאל השימושי שלו, אך בתוך ההצבה הוא מפסיק לתפקד ככלי ומתחבר לצורה כוללת שמטרתה אחרת לגמרי. כך נוצרת יצירה המורכבת מאובייקטים שימושיים, אבל לא משמשת לדבר פרט ליצירת דימוי.
הפערים בין הכלים חשובים לא פחות מהכלים עצמם. הם מאפשרים לצופה להשלים את הצורה החסרה, ומזכירים שהשלם שאנחנו רואים נוצר גם מהחלקים וגם מהמרווחים ביניהם.
העבודה נולדה מתוך מחשבה על מקום הקרמיקה העכשווית בין אומנות לבין שימושיות, ועל תפקיד המדף בהפיכת חפץ יומיומי לאובייקט של התבוננות ומחשבה.
מעיין זנג – אנושות
בעבודה נוצרו פיגורינות בטכניקות שונות, תחילה על הגלגל – דמויות בעלות קווי מתאר אנושיים. השימוש בגלגל נעשה באופן אינטואיטיבי ליצירת גוף הפסל, הגוף עובד באופן ידני, ידיים ורגליים אנושיות, שנטרלו את התנועה המעגלית של הגלגל.
העבודה מאפשרת תנועה בין אינטואיציה לבין תכנון שכלתני – בין הזרימה עם הגוש, התנועה והנראות שהוא מכתיב, לבין ההחלטה המדויקת על האובייקט הסופי. אילו ירכיים, בטן, ידיים ורגליים יכול הגוף להוליד מתוכו?
ההשראה לדמויות נולדה מהעולם החיצוני: אינטראקציות אנושיות, עיסוק בגוף, ובחינה מתמשכת של דמויות ופרטים מחיי היומיום.
נורית לונדנר – ללא כותרת
בתערוכה מוצגים שני גופי עבודות: הראשון נוצר בהשראת קדרים יפנים ואנגלים שהתאהבתי בהם מהרגע הראשון. הכלים נוצרים על הגלגל בתנועה רכה, פני השטח נחתכים בתנועה אנכית לכדי משטחים ישרים ולאחר מכן ממשיך תהליך עיצוב וניפוח גוף החומר המשתנה אל מול תנועות היד. הסדרה כוללת כלים שימושיים שונים ומגוונים בעלי פשטות ורכות המזמינה מגע ומישוש של פני השטח ואליהם מתווספים עיטורים המושפעים מן הקדרים השונים.
סדרת עבודות נוספת עשויה מפורצלן, מורכבת מצילינדרים לבנים ופשוטים ועליהם חגיגה של אין סוף פרחים, עלים ופירות בשכבות והסתעפויות. הדו מימד והתלת מימד על דופן החומר, הם כמו צילום של טבע ללא צבע, את הצבע אפשר לדמיין או למלא את המיכל בצמחייה צבעונית.
הגלריה הקטנה
בוגרות מלגת 'סטודיו ראשון' 2025: יסמין ונרסבוש, מעיין זנג, נורית לונדנר
אוצרת: רוית לצר
פתיחה: חמישי, 11.9.25, 19:30
שיח גלריה: שישי, 3.10.25, 11:30
נעילה: שבת, 25.10.25, 14:00
עיתונות:
A Station in Time 2025: Maaian Zang: Humanity, MutualArt
״אינטליגנציה חומרית״ ו״תחנה בזמן״ בבית בנימיני, פורטפוליו
محطة في زمن / خريجات منحة 'أستوديو أول' 2025
منحة "استوديو أول" تدعو خريجات وخريجي الأكاديميات وبرامج التعليم لشهادة الدبلوم في إسرائيل إلى سنة تدريب في بيت بنياميني، وتتيح مغامرة مهنية، إنسانية ومادية.
سنة المنحة تتيح تعمقًا في العمل بالخزف، بحثًا تقنيًا، إدارة استوديو وغير ذلك. كما أن الاطلاع على المعارض والمكتبة والبرنامج النظري، إلى جانب اللقاء مع محاضرات ومحاضري المدرسة وضيوف برنامج "إقامة فنّان" في بيت بنياميني، تتيح تأملًا ودراسة معمقة لأنماط تدريس مختلفة، وفحصًا لمسارات التفكير والإبداع لدى فنّانات وفنّانين فاعلين في المجال. سنة المنحة التي انتهت كانت غنيّة ومثمرة؛ خريجاتها كنّ جزءًا لا يتجزأ من طاقم بيت بنياميني، أسهمن في جودة التدريس والإقامة في المدرسة والمركز، درّسن، شاركن في إقامة معارض، وأنتجن مجموعة أعمال غنيّة وشيّقة. المعرض يختتم سنة النشاط ويشير إلى بداية مسار مهني جديد
ياسمين وِنرسْبوش – أجزاء كاملة
العمل يفحص دور الرف ليس كوسيلة عرض سلبية، بل كجزء لا يتجزأ من الإبداع. أواني تقديم عملية صُنعت كل واحدة على حدة على عجلة الخزّاف، موضوعة الواحدة فوق الأخرى على رفوف العرض. بين الأواني توجد فراغات محسوبة، لكن عند النظر إليها معًا، تُركّب العين صورة جرة كاملة. من دون الرفوف لم تكن لتتكوّن الصورة الكاملة.
المعالجة اللونية لسطح الأواني توحّدها كوحدة واحدة من خلال لوحة لونية مشتركة. كل وعاء يحصل على زخرفة وتزجيج خاصان به، يبرزان استقلاليته وهويّته. ومع ذلك، بعض العناصر التصويرية – كالخطوط – تستمر من جزء لآخر، وتشير إلى الترابط فيما بينها. هكذا تخلق الألوان الاتصال والفصل في آن واحد: فهي تُظهر أن الأواني تنتمي لمجموعة واحدة، لكنها أيضًا تؤكد على المسافات واستقلالية كل جزء على حدة.
يتراوح العمل بين التطبيقية والفن. كل وعاء يحافظ على مكمونه الوظيفي، لكن داخل التركيب يتوقف عن أداء وظيفته كوعاء، ويتصل بالشكل الكلي الذي يهدف إلى غاية مختلفة تمامًا. هكذا تنشأ قطعة فنّيّة مكوّنة من أشياء استخدامية لكنها لا تُستخدم إلا لخلق صورة.
الفراغات بين الأواني مهمة بقدر الأواني نفسها؛ إذ تتيح للمشاهد أن يكمل الشكل الناقص، وتذكّره أن الكل الذي نراه يتكوّن من الأجزاء ومن الفواصل بينها معًا.
تولد هذا العمل من التفكير في موقع الخزف المعاصر بين الفن والاستخدام، وفي دور الرف في تحويل غرض يومي إلى موضوع للتأمل والتفكير.
معيان زانغ – إنسانية
في هذا العمل تشكل منحوتات صغيرة بتقنيات متعددة. بداية على العجلة – أشكال ذات ملامح إنسانية. استخدام العجلة كان بشكل حدسب لبناء جسم المنحوتة، ثم جرى معالجة الجسد يدويًا، أيدٍ وأرجل بشرية عملت على تحييد الحركة الدائرية للعجلة.
يتيح هذا العمل حركة بين الحدس والتخطيط العقلي – بين الانسياب مع كتلة الطين والحركة والشكل الذي يمليه، وبين اتخاذ القرار الدقيق حول الشكل النهائي. أي أرداف، بطن، أيدٍ وأرجل يمكن للجسم أن يولدها من داخله؟
الإلهام للتلك الأشكال وُلد من العالم الخارجي: تفاعلات إنسانية، انشغال بالجسد، وفحص متواصل لأشخاص وتفاصيل من الحياة اليومية.
نوريت لوندنر – بدون عنوان
يقدم المعرض مجموعتين من منجز الأعمال: الأولى مستوحاة من خزّافين يابانيين وإنجليز أحببتهم منذ اللحظة الأولى. الأواني صُنعت على عجلة الخزّاف بحركة ناعمة، ثم قُطعت الأسطح بحركة عمودية لتصبح مسطحات، وبعدها واصل الطين تشكيله وانتفاخه أمام حركة اليد. السلسلة تشمل أواني عملية مختلفة ومتنوعة تتميز ببساطة ورقّة تدعو إلى لمس السطح، يضاف إليها زخارف مستوحاة من مختلف الخزافين.
مجموعة أعمال أخرى مصنوعة من البورسلان، تتكوّن من أسطوانات بيضاء بسيطة يعلوها احتفاء لا ينتهي من زهور وأوراق وثمار في طبقات وتفرعات. البُعدان الثنائي والثلاثي على الجدار الخارحي للطين يشبهان صورة فوتوغرافية للطبيعة بلا لون، يمكن تخيّل اللون أو ملء الوعاء بنباتات ملونة.
