טקסטיל הוא שדה בתרבות, אשר ביסודו חומרים ופעולות מצורפים על ידי היוצרים למבנה סיבי במהותו, אשר התפתח לעיצוב חפצים שימושיים, כמו גם ליצירת אובייקטים סימבוליים ואמנותיים.
מראשית התרבות האנושית ועד ימינו נתונים חומרים לפעולות טקסטיל מובהקות כמו טוויה, קליעה, קשירה וליבוד, מהן נובעות גם אריגה וסריגה, רקמה ושזירה, צביעה והדפסה, ליפוף או תפירה, ואף פרימה וקריעה. משילוב קדום בין חומרים לתודעה, בין מקלעת סיבים לכבלי תקשורת גלובליים, משמשים פעולות, חומרים וחפצי טקסטיל גם כמטפורה חברתית כמו 'לטוות סיפור', כמו 'קשר אנושי', 'מארג או מרקם חברתי'.
בתערוכה משתתפות שבע אמניות ואמן, אשר חלקן בעלות מותגים של חפצי טקסטיל שימושיים, וחלקן יוצרות בהקשר לטקסטיל כמבנה, אובייקט או קנבס לדימוי.
המשתתפים מציגים עבודה חדשה שהיא תוצאה של תהליך עבודה מתמשך בסטודיו, המבוסס על מיומנות מהותית בפעולות יסוד ליצירת טקסטיל. בצעיפי הצמר של מיתר קרני, נבחן הקשר בין סריגה לאריגה, בשילוב צבע ומקצב. בפורמט מצומצם חיים חכימיאן, בוחן שוב ושוב את המשתנים עליהם מבוססים מבני היסוד של האריג, לעומת זאת – רוקסי מונטאנו, ממקדת מבט והרהור, אל חפץ הטקסטיל, על ידי פעולת חירור בחומר שאינו בד במהותו. מטפחת משי של מיכל לוריא מסומנת כקנבס שמעבר לשימוש, כאשר מודפסים עליה דימויים כמו מסמרים, פטישים ושברי צלחות וכך גם בעבודה של מעין גוטפלד, מהוות הגרביים שהיא מעצבת חפץ שימושי ובו בזמן דימוי ומצע להדפסה.
יעל הרניק, בוחנת בד פסים מוכר כדימוי גרפי, אשר משתנה בתפירה וכיווץ לאובייקט תלת ממדי מכונס, בעל נוכחות גשמית של שני כתמי צבע וביניהם גבול מטושטש כמו צביעה ידנית.
קטיה זורין כלב מציפה היבטים סימבוליים של היצירה בטקסטיל, כאשר בד דנים או פחית קולה, נהיים קמעות של יום יום, מעצם החיבור עם קליפת עץ דקל יבש. פעולה של קשירה שהיא יסוד לעיצוב השרפרף של נטע טסלר מהווה גם יסוד ליצירת צמידי מזל מונומנטליים, המורכבים מצירוף חדש של חלקי החפץ השימושי, ניצבים בחלל כמו טוטם או קמע המסמן בנוכחותו הגדולה בקשה לביטחון ותקווה.
אוצרת: יובל עציוני
בהשתתפות: מעין גוטפלד, יעל הרניק, קטיה זורין כלב, חיים חכימיאן, נטע טסלר, מיכל לוריא, רוקסי מונטאנו, מיתר קרני
פתיחה: חמישי, 20.2.2025, 19:30
שיחי גלריה: שישי, 11:30, 21.3.25 | 4.4.25
נעילה: שבת, 5.4.2025, 14:00
מעין גוטפלד- קורות חיים
יעל הרניק- קורות חיים
קטיה זורין כלב- קורות חיים
חיים חכימיאן- קורות חיים
נטע טסלר- קורות חיים
מיכל לוריא- קורות חיים
רוקסי מונטאנו- קורות חיים
מיתר קרני- קורות חיים
עיתונות:
״מחשבת בדים״ ו״כתם״ בבית בנימיני, פורטפוליו
التفكير عبر القماش
النّسيج هو مجال في الثّقافة، يعتمد أساسًا على الموادّ والعمليّات التي يدمجها المبدعون في هيكل أو غرض وظيفيّ، أو بديلًا عن ذلك، في كائن رمزيّ فنّيّ.
منذ بداية الثّقافة البشريّة وحتّى أيّامنا هذه، خضعت الموادّ لعمليّات نسيجيّة مميّزة مثل الغزل، والتّجديل، والرّبط، والتّلبيد، التي تنبثق منها أيضًا عمليّات الحباكة، التّطريز والتجديل، الصّباغة والطّباعة، اللّفّ والخياطة، وأيضًا نقض الغزل والتمزيق. من خلال الدمج القديم بين الموادّ والوعي، وبين تشابك الألياف وشبكات الاتّصال العالميّة، تُستخدم العمليّات والموادّ والأغراض النسيجيّة كاستعارات اجتماعيّة، مثل "نسج القصص"، و"الرّوابط البشريّة"، و"النسيج أو التّرابط الاجتماعيّ".
تشارك في المعرض سبع فنّانات وفنّان واحد، حيث تمتلك بعضهنّ علامات تجاريّة لأغراض نسيجيّة وظيفيّة، بينما يبتكر البعض الآخر أعمالًا في سياق النّسيج باعتباره هيكلًا أو كائنًا أو قماشًا للّصورة.
يعرض المشاركون عملًا جديدًا ناتجًا عن عمليّة إبداعيّة متواصلة في الاستوديو، يعتمد على مهارات جوهريّة في أساسيّات صناعة النّسيج. في الأوشحة الصّوفيّة التي تصمّمها ميتار كرني، يتمّ استكشاف العلاقة بين الحباكة والنسج من خلال المزج بين الألوان والإيقاع. أمّا حاييم حكيميان، فيفحص مرارًا وتكرارًا المتغيّرات التي تعتمد عليها الهياكل الأساسيّة للنّسيج ضمن إطار محدود. وعلى العكس، تركز روكسي مونتو نظرتها وتأمّلها على غرض نسيجيّ من خلال عمليّة تثقيب في مادّة ليست نسيجيّة بطبيعتها.
وشاح الحرير الذي تصمّمه ميخال لوريا يُستخدم كقماش يتجاوز الغرض الوظيفيّ، إذ تُطبع عليه صور مثل المسامير والمطارق وقطع الصّحون المكسورة. وبالمثل، في عمل معيان غوتفلد، تتحوّل الجوارب التي تصمّمها إلى غرض وظيفيّ يكون هو في الوقت نفسه صورة وركيزة للطّباعة.
ياعيل هرنيك تفحص قماشًا مخطّطًا مألوفًا كصورة غرافيكيّة، يتحوّل عبر الخياطة والانكماش إلى كائن ثلاثيّ الأبعاد متماسك، يمتلك حضورًا مادّيًا من بُقعتين لونيّتين بينهما حدّ غير واضح، يشبه التّلوين اليدويّ.
كاتيا زورين كليڨ تستحضر الأبعاد الرّمزيّة للإبداع في النّسيج، حيث يتحوّل قماش الدنيم أو علبة مشروب الكوكاكولا إلى تمائم يوميّة، بفعل ارتباطها بقشرة نخيل جافّة. عمليّة الرّبط، التي تشكّل أساس تصميم المقعد الذي ابتكرته نيطاع تسلر، تصبح أيضًا جوهرًا لابتكار أساور حظّ ضخمة. هذه الأساور مكوّنة من توليفة جديدة لعناصر وظيفيّة، وتنتصب في الفراغ مثل طوطم أو تميمة تعبّر بحضورها القويّ عن طلب الأمان والأمل.
المشاركات: معيان غوتفلد، ياعيل هرنيك، كاتيا زورين كليڨ، حاييم حكيميان، نيطاع تسلر، ميخال لوريا، روكسي مونتانو، ميتار كرني
القيّمة: يوڨال عتسيوني
