Katya Izabel Filmus

England

Residency: Givat Haviva - Collaborative Art Center

katya01

First Generation – Last Generation

Katya Izabel Filmus, a British artist presents an installation of found objects, cast glass and latex works that she has made during her residency at Givat Haviva.  ‘First generation – Last Generation’ also contains a video that presents a series of eight 1-minute extracts from train journeys across Europe. It is presented behind a frosted glass ‘screen’. It poetically evokes notions of travel and migration, a metaphor that is also embodied in adjacent works.  On the wall, a series of four embroidered latex skins refer to some of the artist’s family ongoing diasporic peregrinations. The navel is a central feature as it symbolises the link between successive generations, and is also a potent form of scar tissue. The contours of various national borders have been stitched on the epidermises, and evoke a patina of transnational peregrinations.

Below the skins, a wall shelf displays various glass and other objects. This eclectic and highly aestheticized ensemble is displayed in a manner that emphasizes conjunctions between materials and their symbolic connections. Objects include a cast glass book that contains a text by the Palestinian poet, Kamal Nasser (1925-1973), a brutally chopped, desiccated olive root – a potent shared cultural symbol of local agriculture and resistance; a replica of an elaborate Victorian trivet that would have been used on an open fire to support a tea pot and an elegant brass hanging scale, with imperial measurements, both allude to the formation and standardisation of colonial knowledge systems.  Collectively Filmus’ works investigate highly personal negotiations of multiple, transnational identities.

katya03

The Last Poem by Kamal Nasser

Beloved, if perchance word of my death reaches you

As, alone, you fondle my only child

Eagerly awaiting my return,

Shed no tears in sorrow for me

For in my homeland

Life is degradation and wounds

And in my eyes the call of danger rings.

Beloved, if word of my death reaches you

And the lovers cry out:

The loyal one has departed, his visage gone forever,

And fragrance has died within the bosom of the

flower

Shed no tears…smile on life

And tell my only one, my loved one,

The dark recesses of your father’s being

Have been touched by visions of his people.

Splintered thoughts bestowed his path

As he witnessed the wounds of oppression.

In revolt, he set himself a goal

He became a martyr, sublimated his being

even changed his prayers

Deepened their features and improvised

And in the long struggle his blood flowed

His lofty vision unfolded shaking even destiny.

If news reaches you, and friends come to you,

Their eyes filled with cautious concern

Smile to them in kindness

For my death will bring life to all;

My people’s dreams are my shrine

at which I pray, for which I live.

The ecstasy of creation warms my being,

shouting of joy,

Filling me with love, as day follows day,

Enveloping my struggling soul and body.

Immortalized am I in the hearts of friends

I live only in others’ thoughts and memories.

Beloved, if word reaches you and you fear for me

Should you shudder and your cheeks grow pale

As pale as the face of the moon,

Allow it not to look upon you, nor

feast on the beauty of your gaze

For I am jealous of the light of the moon.

Tell my only one, for I love him,

That I have tasted the joy of giving

And my heart relishes the wounds of sacrifice.

There is nothing left for him

Save the sighs from my song…Save the remnants

of my lute

Lying piled and scattered in our house.

Tell my only one if he ever visits my grave

And yearns for my memory,

Tell him one day that I shall return

to pick the fruits.

 

Translator unknown. [1]

 

katya02

צַוָּאָה אחרונה מאת כאמל נאסר

אהובי!

אם יגיעו אליך הַחֲדָשׁוֹת

והנך לבד, מלטף את בְּנִי יחידי

אם אתה נִכסָף לשובי המיוחל

אל תְּקוֹנֵן כִּי לֹא אָשׁוּב

החיים דּוֹעְכִים במולדת

מָעוֹן לִפְצָעִים וְהַשְׁפָּלה

וּבְּאָזְנָי נַאֲקוֹת הסכנה מַמְשִׁיכוֹת לְהַדהֵד

אהובי!

אם יגיעו אליך הַחֲדָשׁוֹת

מת הנאמן, זעקו הַמִּתְאַבְּלִים,

מראהו נעלם לעד

והניחוח נם בחיק הפרחים

אל תְּבַכֶּה את מותי, חייך לחיים

אמור לבְּנִי, אוהב אני את בְּנִי

חָזוֹן עַמִּי הָאֵר חֶשְׁכַּת לֵב אָבִיךָ

ובדרכו ניצבו רסיסי הרהורים

חזה אָבִיךָ בפצעי הדיכוי

וצעד אל יעדו

והיה מרטיר

וכל מרטיר אל נשגב

הצובע את מהות התפילה

וממעמקי השראתה יצר חֵרוּת

ובדרך המאבק ניגר דמו

אהובי!

אם יגיעו אליך הַחֲדָשׁוֹת

ובאו חֲבֵרָי לַדֶּרֶךְ ועיניהם דאגה

חייך אליהם בחמלה

כי מותי יביא חיים לכל

לְהַנְצִיחַ אֶת הָאָבִיב הֵמַרְתִּי אֶת שֶׁלִּי בִּסְתָו

חלומות בני עמי לי מקדש

בו אתפלל, בו אחיה

היכן שתשוקת היוצר מפזמת פרי

מלמדת אותי אהבה כל יום

מחלחלת מאבק ברוחי ובגופי

זיכרון חֲבֵרָי וזיכרון עמי ינציחו אותי

ואשאר בעפעפי גאוותי וחלומי

וחיי יונצחו בזיכרון

אהובי!

אם יגיעו אליך הַחֲדָשׁוֹת

וחושש אתה לחיי

אם הלחיים שלך חפזו להחוויר כירח אַפְרוּרִי

אל תאפשר לו להשתהות

לשתות מהעיניים שלך

כי אני מקנא באור הירח

אמור לבְּנִי שאני אוהב את בְּנִי, יחידי

טעמתי משמעות הנתינה

וליבי מתענג על פצעי ההקרבה

ולא נותר ממני למענו

מלבד אנחות שירי

ושרידי נגינתי נערמו בביתנו והתפזרו

אמור לבְּנִי באם יבקר את קברי

והתגעגע לזכרי

שיום אחד אשוב

לקטוף את  הפרי

כאמל נאסר, 1925-1973, כל שיריו, עורך: סוהיל סולימאן, דאר אלעוודה, ביירות, 2007

 

 

كمال ناصر، الأعمال الشعرية الكاملة

حبيبي .. !
إذا ما أتاك الخبر
وكنت وحيدًا
تداعب بين يديك وحيدي
وتهفو لموعدنا المنتظر
فلا تبكي، إنني لن أعود
فقد هان عبر بلادي الوجود
ذليلاً، جريحا ً
ورن بأذني، نداء الخطر.

حبيبي!..

إذا ما أتاك الخبر
وصاح النعاة

يقولون مات الوفي، وغاضت رؤاه

ونام العبير بحضن الزهر

فلا تبكني، وابتسم للحياه

وقل لوحيدي، لأني أحب وحيدي

أبوك رؤى شعبه

أضاءت دجى قلبه

وحطَّت على دربه

شظايا فكر

رأى الظلم يدمي رباه

فثار إلى مبتغاه

وكان شهيدًا

وكل شهيد إله

تسامى، فلوّن معنى الصلاة

وعمّق من وحيها وابتكر

فسالت نضالًا دماه.

حبيبي .. !
إذا ما أتاك الخبر
وجاء الرفاق إليك
وفي مقلتيهم عليك، بقايا حذر
ترفق بهم، وابتسم للجميع
فموتي حياة الجميع
سفحت ربيعي خريفًا، ليبقى الربيع
وخليت أحلام شعبي عليه
أصلِّي لديه، وأحيا لديه
وبي نشوة المبدع
وتزغرد في أطلعي
تعلمني الحب في كل يوم
وتسري كفاحًا بروحي وجسمي
فأخلد في بال صحبي وقومي
وأبقى على جفن زهوي وحلمي
وأحيا ببال الذكر.

حبيبي .. !
إذا ما أتاك الخبر
فخفت عليّ
وسار الشحوب إلى وجنتيك
كسيرًا تقيا، شحوب القمر
فلا تجعلنه يطيل عليك
ليشرب من مقلتيك
لأني أغار عليك ضياء القمر
و قل لوحيدي
لأني أحب وحيدي
بأني تذوقت معنى العطاء
ولذ لقلبي جرح الفداء
ولم يبق مني إليه
سوى زفرة من نشيدي، وأشلاء عودي
تكوم في دارنا وانتثر
وقل لوحيدي، إذا زار قبري
وحن لذكري
بأني سأرجع يوما إليه
لأجني الثمر !!

كمال ناصر، الأعمال الشعرية الكاملة، تقديم وتحرير: سهيل سليمان، دار العودة، بيروت، 2007

 

[1] Translation obtained on internet.

http://www.ummah.com/forum/showthread.php?157808-Kamal-Nasser%92s-last-poem

http://www.poemhunter.com/poem/the-last-poem-8/